یک مشت شعر

این زن

        با آن سیب سرخش

                      لابد طبق معمول حوّاست

این مرد هم

      با آن راه رفتنش

           ــ که هر جا گنجشکی جلوش سبز شد

                                                         راهش را کج کرد ــ

                                                                        باید آدم باشد

 

و کمی آن طرف تر

زنی که حوّا نبود

با مردی که آدم نیست

سیب ِ کال ِ کرم خورده ای را به نیش کشیده اند

و گنجشکی که بالا سرشون

تو نخ ِ کرمس

/ 65 نظر / 29 بازدید
نمایش نظرات قبلی
آیدا

شعراتون یه حس عجیبی دارن......... عالی بود[گل]

فرزانه

سلام من الان بشدت متعجبم..با.ر کن..چرا اینهمه وقت نیومدم وبت؟ باورکن.. نمیدونم به این سوالم چه جوابی باید بدهم؟!

فرزانه

به دریا شکوه بردم از شب دشت و زین عمری که تلخ تلخ بگذشت به هر موجی که می گفتم غم خویش سری می زد به سنگ و باز می گشت

فرزانه

ما کار و دکان و پیشه را سوخته ایم ﺷﻌﺮ ﻭ ﻏﺰﻝ ﻭ ﺩﻭﺑﯿﺘﯽ ﺁﻣﻮﺧﺘﻪ ﺍﯾﻢ ﺩﺭ ﻋﺸﻖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﺎﺳﺖ ﺟﺎﻥ ﻭ ﺩﻝ ﻭ ﺩﯾﺪﻩ ﻫﺮ ﺳﻪ ﺭﺍ ﺳﻮﺧﺘﻪ ﺍﯾﻢ...! "ﻣﻮﻟوی"

مسعود

هم خنده دار بود هم قابل تامل یه طنز ظریف منتهی من چند تا طنز غیر ظریف تووبم گذاشتمکه منتظر حضورتم

آیدا

زمان آدم‌ها را دگرگون می‌کند اما تصویری را که از ایشان داریم ثابت نگه می‌دارد. هیچ چیزی دردناک‌تر از این تضاد میان دگرگونی آدم‌ها و ثبات خاطره نیست.

فرزانه

دیدی که چه بی رنگ و ریا بود زمستان ؟ مظلوم ترین فصل خدا بود زمستان دیدیم فقط سردی او را و ندیدیم از هر چه دو رنگی است رها بود زمستان بود هرچه فقط بود سپیدی و سپیدی اسمی که به او بود سزا بود زمستان گرمای هر آغوش تب عشق دم گرم یکبار نگفتند چرا بود زمستان بی معرفتی بود که هر بار ز ما دید با این همه باز اهل وفا بود زمستان غرق گل و بلبل شد اگر فصل بهاران بوی گل یخ هم به هوا بود زمستان با برف بپوشاند تن لخت درختان لبریز و پر از شرم و حیا بود زمستان در فصل خودش ، شهر خودش ، بود غریبه مظلوم ترین فصل خدا بود زمستان …

فرزانه

سلام طلا صبحت به شادی باد یاد ما بکنی یا نکنی در دل ما جا داری

بهار

زنی که حوّا نبود با مردی که آدم نیست عالی بود این تیکه ش